مؤلف : اين معنا از حضرت رضا و حضرت هادى ع نيز به طرقى ديگر نقل شده است . و در تفسير عياشى از امام صادق ع روايت كرده كه در ذيل آيه « * ( لا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِنْ طَلَّقْتُمُ النِّساءَ ) * . . . » فرمود : هر گاه مرد قبل از وطى همسرش او را طلاق دهد نصف مهرش را بايد بدهد ، و اگر همه را داده نصف آن را پس مىگيرد و اگر اصلا مهريه اى برايش معين نكرده به خوبى و خوشى و رعايت اينكه عمل پسنديده اى بايد انجام دهد چيزى به او بدهد ، آنكه توانگر است به قدر توانش ، و آن هم كه فقير است به قدر توانايى خود ، و چنين مطلقه اى عده ندارد ، مىتواند در همان ساعت شوهر كند . « 1 » و در كتاب كافى از امام صادق ع روايت كرده كه در باره مردى كه زنش را قبل از وطى طلاق داده فرموده است : بر عهده او است كه نصف مهرش را بدهد البته در صورتى كه مهرى برايش معين كرده باشد ، و اگر معين نكرده ، بايد نصف مهريه اى را كه معمولا براى چنان زنى معين مىكنند بدهد ( مهر المثل ) . « 2 » مؤلف : در اين روايت جمله « متاع بمعروف » در آيه شريفه تفسير شده است . و در كتاب كافى و تهذيب و تفسير عياشى و غير آنها از امام باقر و امام صادق ع در تفسير جمله : * ( « الَّذِي بِيَدِه عُقْدَةُ النِّكاحِ » ) * ، رواياتى آمده كه فرمودند : منظور از ولى ، دختر و پسر است ، كه با ولايتى كه نسبت به آنان داشتند بين آن دو ازدواج برقرار كردند ، با همان ولايت مىتوانند از گرفتن نصف مهر صرف نظر كنند . « 3 » مؤلف : روايات در اين باب بسيار است ، و در بعضى از روايات وارده ، از طرق اهل سنت و جماعت ، از رسول خدا ( ص ) و على ع آمده كه فرموده‌اند : تنها شوهر است كه اختيار نكاح به دست اوست . مترجم : در نتيجه ، و بنا بر اين روايات ، معناى آيه چنين مىشود كه چنين زنانى ، نصف مهر مىبرند ، مگر آنكه به شوهران ببخشند ، و يا شوهر آن نصف ديگر را ببخشد و پس نگيرد . و در كافى و فقيه و تفسير عياشى و قمى در ذيل آيه شريفه « * ( حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ وَالصَّلاةِ الْوُسْطى ) * . . . » به طرق بسيارى از امام باقر و امام صادق ع روايت آمده كه

--> ( 1 ) تفسير عياشى ، ج 1 ، ص 124 ( 2 ) كافى ، ج 6 ، ص 106 ( 3 ) كافى ، ج 6 ، ص 106 و تفسير عياشى ، ج 1 ، ص 125